accepteren van je kind is de sleutel

Accepteren van je kind. Het klinkt zo simpel, maar is dat in de praktijk ook zo? Wil niet elke ouder dat zijn/haar kind soms anders doet?

ACCEPTEER DAT NIET ALLE KINDEREN EINSTEINS ZIJN

Een moment waarop veel ouders hun kind niet accepteren zoals ze zijn, is de overgang naar de middelbare school. Uit een rapport van de inspectie van onderwijs blijkt dat bijna de helft (44 procent) van de basisscholen zich na de uitslag van de eindtoets onder druk gezet voelt door ouders die willen dat hun kinderen naar een hogere vervolgopleiding gaan. En schijnbaar met succes want voor 13.000 leerlingen (een op de vijf) leidde dat in 2016 alsnog tot een hoger schooladvies.

Schokkend toch?

Deze ouders denken waarschijnlijk dat ze dit in het belang van hun kind doen, maar voor het kind werkt het juist averechts. Die loopt jarenlang op zijn tenen en ontwikkelt vaak een negatief zelfbeeld. Een kind voelt zich namelijk niet goed genoeg zoals hij/zij is. Als dat wel zo zou zijn, zouden zijn ouders toch niet zo pushen op een hoger niveau?

 

ACCEPTEREN OP VERSCHILLENDE NIVEAUS

Misschien is je kind nog niet zo oud of maakt zijn/haar leerniveau je niet uit. Dat wil nog niet zeggen dat je je kind accepteert zoals deze is. Accepteren zit namelijk op veel niveaus.

Veel ouders hebben er bijvoorbeeld moeite mee als hun kind:

  • heel druk is
  • of juist heel rustig is en weinig met vriendjes wil spelen
  • heel volgzaam is en weinig een eigen mening uitspreekt
  • of juist heel bazig is en weinig rekening houdt met anderen
  • zich continue zorgen maakt
  • of juist nergens rekening mee houdt

Veel ouders kampen met een schuldgevoel over deze gedachten. Helemaal als het ene kind wel aan hun droombeeld voldoet en het ander niet.

 

DROOMKIND VERSUS REALITEITSKIND

Het is goed om even in te zoomen op dat droombeeld, omdat dit een belangrijke rol speelt bij de acceptatie van je kind. We omschrijven dit ook in ons GRATIS e-book met de 10 onbewust meest gemaakte opvoedfouten.

Toen je kind geboren werd, had je allerlei gedachten over de toekomst met hem. Je droomde van samen voetballen, wildkamperen, hem leren fietsen door uren achter hem aan te rennen, samen met je dochter lekker tutten, et cetera. Stiekem hopen we dat onze kinderen zo zijn zoals wij, maar dan slimmer en getalenteerder. Iedereen heeft dat soort fantasieën. Het kind dat je dan in gedachten hebt, noemen wij je fantasiekind.

Dan komt de realiteit: jouw zoon blijkt niet van buiten spelen en voetballen te houden, maar zit uren alleen op zijn kamer met blokjes te bouwen. En in plaats van allerlei leuke rokjes en jurkjes shoppen, wil je dochter alleen maar broeken aan. Dacht je dat alles na de tropenjaren relaxed zou worden, blijkt je kind een stevige eigen mening te hebben en die (met de nodige ruzies tot gevolg) ook nog eens duidelijk te verkondigen.

Hoe de situatie voor jou ook is, bij elke ouder wijkt het realiteitskind regelmatig af van het fantasiekind. Niks mis mee overigens; ouders zijn ook maar mensen. Echter wordt het wel een probleem als je vast blijft houden aan je fantasiekind en opvoedt volgens die verwachtingen. Bewust of onbewust accepteer je je kind niet zoals hij is en geef je hem daardoor niet wat hij nodig heeft.

acceptatie van je kind

 

ERKENNEN EN ACCEPTEREN

De eerste stap is erkennen. Het erkennen van je eigen gevoelens en zeker ook die van je kind.

Stel bijvoorbeeld dat je kind voor het eerst naar een nieuwe sportles gaat en aangeeft dat hij/ zij dat spannend vindt. Wat is dan jouw reactie?

Zeg je: ‘Wel nee joh, het wordt hartstikke leuk. Je zal zien dat je binnen de kortste keren nieuwe vriendjes hebt en veel lol maakt.’

of
Zeg je: ‘Dat begrijp ik. Toen ik aan mijn nieuwe baan begon en vond ik de eerste dag ook reuze spannend. Achteraf begrijp je soms niet waar je je druk om hebt gemaakt, maar vooraf lijkt het soms heel wat.’

Zie je het verschil? De bedoelingen zijn allebei goed, alleen bij de eerste variant zeg je indirect tegen je kind dat het gek is wat hij voelt. Je erkent zijn gevoel niet en daarom voelt hij zich niet geaccepteerd.

Na erkennen, is het makkelijker om te accepteren. Accepteren dat iedereen nou eenmaal anders is. En dat anders niet beter of slechter is.

 

Tip voor betere ACCEPTATIE

Op papier klinkt het allemaal heel logisch en makkelijk, maar in de praktijk blijkt het vaak nog behoorlijk lastig. We hebben daar een mooi hulpmiddel voor waarmee waarmee je inzicht krijgt in de verschillen tussen mensen/ kinderen. Daardoor wordt accepteren makkelijker.

Wat dit exact is, vertellen we in de tweede sleutel van de videoserie een luisterend kind zonder je geduld te verliezen.

Als je deze sleutel toepast

✔is er minder strijd in huis

✔verlies je minder snel je geduld bij je kind

✔weet jij hoe je er voor kan zorgen dat je kind wel luistert

✔en bovenal accepteer je je kind meer en makkelijker zoals deze is

Ben je benieuwd naar deze sleutel? Meld je hieronder aan en ontvang hem gelijk in je inbox.

 

OF

Schrijf je in voor de gehele videoserie. Dan krijg je nog twee andere waardevolle sleutels cadeau.