Gamen goed of slecht?

Gamen, de meeste kinderen zijn er dol op. Hoe ga jij daar mee om? Hoe stimuleer je je kind om de digitale schermen links te laten liggen?  
We ontvingen een interessante vraag van één van onze volgers:

"Mijn 15 jarige zoon doet niets anders dan gamen. Hij zit op het VWO, haalt goede cijfers, sport veel, ruimt zijn kamer netjes op en gaat bijtijds naar bed. Ik maak me dus geen grote zorgen, maar vraag me wel af waarom mijn zoon niet nieuwsgierig is. Waarom leest hij geen wetenschappelijke artikelen? Wat kan ik doen om hem daartoe te stimuleren?"

Ook als je kind geen gamer is, werkt deze aanpak. Onderaan lichten we dat toe.

We hebben deze vader geadviseerd onze GRATIS videoserie 'De 3 sleutels tot een luisterend kind, zonder je geduld te verliezen' te kijken.

Ook al lijkt zijn zoon ogenschijnlijk goed te luisteren, zitten er in de video's diverse methoden die bruikbaar zijn voor deze situatie.

Omdat er meer ouders zijn met vergelijkbare vraagstukken, pikken we er eentje uit.

Allereerst de vraag:

Is het gamen écht een probleem?

Tuurlijk, anders had de vader zijn vraag immers niet toegestuurd. Maar toch, laten we het eens onder de loep nemen.

Wat is eigenlijk het probleem?

De vader vraagt zich af hoe hij nieuwsgierigheid bij zijn zoon kan ontwikkelen. Zoals wij het verhaal lezen, is de zoon zo nieuwsgierig als wat. Alleen nieuwsgierig naar andere dingen dan zijn vader zou willen.
Dat brengt ons bij het échte probleem: het oordeel van de vader over het gamen. De vader beoordeelt zijn zoon op wat hij DOET en niet op wie hij IS. Als zijn zoon namelijk dezelfde karaktereigenschappen (passie en nieuwsgierigheid) in zou zetten op het gebied van de wetenschap, was het wel goed.

De vader verwart zijn realiteitskind met zijn fantasiekind: nagenoeg iedere ouder heeft in zijn hoofd een beeld van zijn ideale kind. Dat is heel menselijk. Echter zit dat beeld vol met oordelen over wat goed en fout is. In dit geval is gamen ‘fout’ en zijn wetenschappelijke artikelen ‘goed’.

 

Wat als gamen eerder was uitgevonden?

Auteur Steven Johnson (van het boek ‘Everything bad is good for you’) vroeg zich af hoe we hadden gereageerd als de culturele ontwikkeling andersom was gelopen. Stel mensen speelden al honderden jaren games, opeens werden boeken uitgevonden en werden een enorme rage.

Dan zouden mensen waarschijnlijk over boeken zeggen, dat ze de zintuigen onvoldoende stimuleerden. Dit in tegenstelling tot games, waarbij het kind een levendige 3D wereld betreedt. Een wereld gevuld met levendige beelden en muziek, die ze met complexe spierbewegingen besturen.

Bovendien vonden mensen waarschijnlijk dat boeken hun kinderen enorm isoleerden. Door te samen gaan kinderen sociale contacten aan met leeftijdsgenoten. Lezen is niet actief en interactief, maar heel passief. Kinderen die lezen, leren het plot van een verhaal te volgen in plaats van het zelf te regisseren.

Een interessante zienswijze! We geven hiermee overigens geen vrijbrief om onbeperkt te gamen. Het prikkelt wel om minder de stickers van ‘goed’ en ‘fout’ te gebruiken.

aanbevolen schermtijd

 

Wie heeft er een probleem met het gamen?

Het is inmiddels duidelijk, dat het in basis het probleem van de vader is. Maar.... het wordt ook het probleem van de zoon. Door de voortdurende afwijzing van zijn gedrag is er de mogelijkheid dat de zoon zich niet geaccepteerd voelt zoals hij is. Indirect (en waarschijnlijk onbewust) zegt de vader: 'Je bent niet goed zoals je bent.'

 

Hoe ga je dan goed om met het samen?

Één van onze favoriete auteurs, Jan Geurtz, adviseert 4 stappen om met een dergelijke situatie om te gaan:

1. Kijken
Naar wat er écht aan de hand is. Die stap hebben we hierboven genomen: kijk zonder waardenoordeel naar de situatie.

2. Erkennen
Van jouw én zijn gevoel. Erken het verschil tussen je droom- en realiteitskind. Erken dat jij het lastig vindt om je in te leven in zijn andere wereld. Straf jezelf daar niet voor af. De term ‘generatiekloof’ is er niet voor niets.
En erken ook het gevoel van je zoon. Hoe voelt het voor hem als zijn vader zijn gedrag keer op keer afkeurt?

3. Vertrouwen
Vertrouw op je zoon dat hij de juiste keuzes maakt in zijn leven. Ook in je eigen leven herken je waarschijnlijk gedrag waarvan je achteraf denkt: 'Vreselijk, maar het was wel wat ik op dat moment nodig had.' Ontneem je zoon niet zijn leerproces. Een leerproces waarvan jullie nu allebei nog niet weten waar dat toe leidt. Vertrouw op het goede.
Vertrouw ook op jezelf: als jouw kind andere keuzes maakt in zijn leven, zegt dit niets over jou als vader. Vertrouwen betekent, dat je de controle opgeeft. De mate waarin je dat lastig vindt, heeft te maken met je eigen negatieve IK (zie voor uitleg hierover het blog: 'De perfecte ouder bestaat niet'?)

4. Loslaten
Van je eigen oordelen over ‘goed’ en ‘fout’. Van de gedachten dat je hem moet stimuleren.

 

Ook als je kind geen gamer is, doen ouders dit...

Onze kinderen zijn (nog) geen echte gamers, maar het verschil tussen het droomkind (of situatie) en realiteitskind is bij ons ook geregeld aan de orde.

Bijvoorbeeld toen wij het kinderfeestje van onze zoon planden. Van alles lieten we de revue passeren. Daan had zijn keuze echter snel gemaakt: hij wilde naar de bioscoop.

Wij waren niet heel erg enthousiast en hadden onze oordelen over 'goed' en 'fout'. Zo vonden we het jammer dat kinderen tijdens een film weinig/minder contact hebben met elkaar, hadden we de voorkeur om iets buiten te doen en vonden we het weinig creatief. Als bewuste ouders hadden we gelukkig al snel door, dat dit niets met Daan en zijn wensen te maken had maar alles met ons.

We doorliepen de 4 stappen, respecteerden zijn wensen (het is immers zijn feestje) en hebben ons gefocust op de voordelen. Ondanks de sticker 'fout' die we er eerst opplakten, waren die er voldoende (we kunnen er lopend naar toe, het is niet duur, het is niet intensief, et cetera). In the end iedereen blij!

 

Heb jij ook een opvoedvraag?

We helpen je graag. Mail je vraag naar info@succesvolopvoeden.nl